NASA lanceert het Lucy-ruimtevaartuig richting Jupiter. Het doel is eenvoudig maar ambitieus. Wetenschappers willen de Trojaanse asteroïden bezoeken. Deze rotsen delen de baan van Jupiter. Het zijn oude overblijfselen uit de geboorte van het zonnestelsel. Door ze te bestuderen hopen onderzoekers te begrijpen hoe planeten zijn ontstaan.
De missie richt zich op een groep objecten die vaak over het hoofd worden gezien. De meeste mensen denken aan planeten of manen als ze aan ruimteverkenning denken. Asteroïden zijn voor velen slechts ruimteafval. Maar deze specifieke asteroïden bevatten aanwijzingen voor het vroege zonnestelsel. Het zijn tijdcapsules. Ze zijn al miljarden jaren grotendeels onveranderd gebleven.
Waarom de Trojanen van Jupiter ertoe doen
De Jupiter-Trojaanse asteroïden bevinden zich op stabiele punten in de baan van Jupiter. Deze punten worden Lagrangepunten genoemd. De zwaartekracht houdt de asteroïden daar gevangen. Ze reizen voor of achter de gigantische planeet. Dit maakt ze gemakkelijk te targeten voor een ruimtevaartuig.
Waarom ze nu bestuderen? Het antwoord ligt in hun leeftijd. Deze objecten dateren uit de vorming van de buitenplaneten. Ze bevatten primitief materiaal. Dit materiaal is in de loop van de tijd niet veel verhit of veranderd. Het biedt een ongerept zicht op de zonnenevel. De nevel is de wolk van gas en stof die instortte en onze zon en planeten vormde.
Zonder Lucy hebben we maar een paar asteroïden bemonsterd. We zijn geland op Bennu en Ryugu. Wij zijn met Vesta gevlogen. Maar dit zijn asteroïden in de hoofdgordel. Ze zijn dichter bij Mars. De Trojanen zijn anders. Ze zijn waarschijnlijk gevormd in de buitenste delen van het zonnestelsel. Ze bieden een unieke dataset. Deze gegevens kunnen theorieën over planetaire migratie bevestigen of weerleggen.
De wetenschap van planeetvorming
Planeten zijn niet zomaar ontstaan. Ze groeiden uit kleinere lichamen. Stenen botsten tegen elkaar en bleven aan elkaar plakken. Dit proces wordt accretie genoemd. Wetenschappers bestuderen asteroïden om te zien hoe dit werkte. Maar asteroïden in de hoofdgordel kunnen veranderd zijn. Warmte door radioactief verval kan deze veranderen. Inslagen kunnen hun klokken opnieuw instellen.
De Trojanen zijn kouder. Ze staan verder van de zon. Ze zijn droger. Dit behoud is cruciaal. Het stelt wetenschappers in staat hun samenstelling te analyseren. Ze kunnen op zoek gaan naar organische verbindingen. Ze kunnen het watergehalte meten. Deze details onthullen de omstandigheden van het vroege zonnestelsel.
Lucy zal meerdere Trojaanse paarden bezoeken. Het zal niet zomaar voorbij vliegen. Het ruimtevaartuig zal zeven asteroïden tegenkomen. Deze variatie is belangrijk. Eén maat past niet allemaal. Sommige Trojaanse paarden kunnen donker en koolstofrijk zijn. Anderen zijn misschien helderder en bevatten meer ijs. Door ze te vergelijken ontstaat een breder beeld. Het helpt wetenschappers een model van het buitenste zonnestelsel te bouwen.
“De Jupiter-Trojaanse asteroïden zijn tijdcapsules. Ze zijn miljarden jaren grotendeels onveranderd gebleven.”
Hoe Lucy zal opereren
Het ruimtevaartuig is vernoemd naar een mensachtig fossiel. Het fossiel Lucy hielp bij het traceren van de menselijke afkomst. Deze missie traceert de planetaire afkomst. Het ontwerp is robuust. Het moet een lange reis overleven. Het moet ook meerdere ontmoetingen aankunnen. De missie zal ruim tien jaar duren.
Het ruimtevaartuig zal zwaartekrachthulp gebruiken. Het zal langs de aarde slingeren. Het zal de snelheid verhogen. Dit bespaart brandstof. Het vergroot het bereik van de missie. Lucy gaat niet alleen naar Jupiter. Het gaat naar de Lagrangepunten. Het zal asteroïden bezoeken in zowel de L4- als de L5-wolken.
De instrumenten aan boord zijn gespecialiseerd. Zij
