Spójrz na Jednorożca, konstelację Jednorożca. Widać tam słabą, upiorną chmurę znaną jako NGC 2261. To nie jest tylko statyczna chmura pyłu. To dynamiczna scena prowadzona przez młodą, chaotyczną gwiazdę o imieniu R Monocerotis.
Gwiazda ta należy do określonej klasy zmiennych T Tauri. To są dziecięce gwiazdy. Wciąż zyskują masę i nie w pełni zadomowiły się w „dorosłym” życiu jako gwiazdy ciągu głównego. Są niestabilne. Rozpalają się. Zmieniają się.
R Monoceros leży głęboko w gęstej chmurze gazu i pyłu. To nie jest pusta przestrzeń. To jest istota. Gęsta substancja. Gwiazda emituje energię. Głównie w widmie podczerwonym, którego ludzie nie widzą bezpośrednio. Ale ta energia spada na otaczającą chmurę. Ona jest odzwierciedlona. Pochłonięty. Ponownie wyemitowany.
Dlatego mgławica zmienia jasność. Nie migocze jak przepalona żarówka. Sama chmura reaguje. Odbija niestabilne promieniowanie gwiazdy. W pewnym momencie więcej światła trafia do kieszeni kurzu. Następny zakręt się zmienia. Zmiany rozkładu energii. Mgławica wydaje się pulsować.
Dlaczego to jest ważne? To klasyczny przykład tego, jak młode gwiazdy kształtują swoje otoczenie. Widzimy to w czasie rzeczywistym z odległości około 2500 lat świetlnych. Pomaga to astronomom zrozumieć proces powstawania planet. Ponieważ ta sama chmura pyłu? To jest surowiec dla planet. Obserwując interakcję gwiazdy z pyłem, dowiadujemy się, jak zaczyna się Układ Słoneczny. Jest brudno. Jest głośno. Jest jasno. I to się nadal dzieje.
