Ze weten het eindelijk.
Na ruim twee jaar is het mysterie dood. Die vreemde gouden bol die diep in de Golf van Alaska wordt gevonden, is geen eierdoos. Het is geen spons. Het was niet buitenaards, al had dat een tijdje net zo goed zo kunnen zijn.
Het is afval. Goed. Niet helemaal.
Het zijn de overblijfselen van een gigantische diepzeeanemoon genaamd Relicanthus daphneae. In het bijzonder de dode cellen die achterbleven waar het wezen zich aan de rotsbodem verankerde.
Stumped door de diepte
2023 was een slecht jaar voor slaap.
Wetenschappers aan boord van het NOAA-schip Okeanos Explorer waren bezig met routinewerk. Landmeten. Kijken naar dingen. Toen keken ze naar een gouden klomp, drie kilometer verderop.
Zacht. Gat in het midden. Glanzend.
Iedereen had een mening. Niemand kende de waarheid.
Was het een cocon? Is er iets naar binnen gekropen en verdwenen? Is er iets uitgebroken? Het team gebruikte een zuigmonsternemer om de vreemde bal omhoog te trekken. Stuur het naar het Smithsonian. Wachtte.
Het verzette zich tegen classificatie.
Anatomie van een puzzel
Allen Collins runt het National Systematics Lab in het museum. Hij verwerkt honderden monsters. De meeste zijn gemakkelijk. Deze was dat niet.
“Dit werd een speciaal geval,” zegt Collins.
Ze hadden experts uit alle hoeken nodig. Morfologie. Genetica. Diepzeelogistiek. Bio-informatica. Ze moesten het allemaal eens zijn.
Aanvankelijk mislukte de DNA-barcodering. Waarschijnlijk besmet. Microscopisch kleine lifters die het water modderig maken. Dus hebben ze het hele genoom gesequenced.
Het fysieke bewijs was veelzeggend. Vezelig weefsel. Stekende cellen. Maar niet zomaar stekende cellen. Spirocysten. Deze bestaan alleen in Hexacorallians. Koralen of anemonen.
Abigail Reft, een wetenschapper in het laboratorium, zag ze onder de microscoop. Een soortgelijk monster van een reis van het Schmidt Ocean Institute in 2021 bevestigde de vorm. De cellen kwamen overeen.
Maar het DNA moest ook matchen.
Het sequencen van het hele genoom heeft de oplossing opgeleverd. Het dierlijke DNA was rechtstreeks verbonden met Relicanthus daphneae. Mitochondriale genomen bewezen dat het vrijwel identiek was.
De bol was een granaat. Een overgebleven ankerpunt. De anemoon was verder getrokken of stierf en liet dit gouden omhulsel achter.
Nog onbekend
William Mowitt van NOAA Ocean Exploration zegt dat we doorgaan. Niet alleen vanwege de nieuwsgierigheid. Maar om grondstoffen. Voor de veiligheid.
“Met geavanceerde technieken zoals DNA-sequencing konden we er meer van oplossen”, legt Mowitt uit.
Hij heeft gelijk. Deze hebben wij opgelost.
De oceaan is echter nog steeds donker. Twee mijl verderop is nog maar het begin. Er zijn duizenden soorten die we nog niet eens hebben gezien.
We hebben de gouden bal geïdentificeerd. Prima.
Maar hoe zit het met de zilveren exemplaren die we niet hebben gevonden?
Of de onzichtbare?
