Wrzeciono jest trudne do zauważenia. Ptaki te są mistrzami kamuflażu, wtapiając się w mokre łąki i bagna dzięki swojemu pasiastemu upierzeniu w kolorze brązowym, czarnym i białym. Są to krępe wodery z krótkimi nogami, oczami osadzonymi z tyłu i spiczastymi skrzydłami. Ale najbardziej charakterystyczną cechą jest dziób. Długi i elastyczny, sonduje ziemię w poszukiwaniu robaków. Jest to cecha charakterystyczna rodziny bekasów (Scolopacidae), która obejmuje około 20 gatunków występujących w umiarkowanych i ciepłych regionach świata.
Akrobacje zalotów
Podczas rozmnażania wrzeciona prowadzą samotny tryb życia. Chowają się w trzcinach i mokrej trawie. Jednak podczas migracji sytuacja się zmienia. Kilka osobników może pojawić się razem na równinach błotnistych. Taka gromada jest technicznie nazywana „ognikiem”. W tym okresie dzielą przestrzeń z innymi ptakami brodzącymi.
Prawdziwy spektakl rozgrywa się podczas zalotów. To pokaz akrobacji lotniczych. Wysoko na niebie krąży samiec zalotny do samicy. Następnie rzuca się w stronę leżącej na ziemi kobiety. Dźwięk nie wydobywa się z dzioba ani gardła. Pochodzi z jego piór ogonowych.
Samiec „bębni” lub „beczy” w powietrzu za pomocą specjalistycznych piór ogonowych.
Ten dźwięk jest produktem ubocznym lotu. Zewnętrzne pióra ogona są sztywne i wąskie. Przepływające obok nich powietrze wytwarza wibrujący dźwięk. Brzmi jak uderzenie bębna lub beczenie. Dzieje się to o zachodzie słońca. Dzieje się to przy świetle księżyca. Lub w pochmurne dni.
Identyfikacja kluczowych gatunków
Duszyk zwyczajny (Gallinago gallinago) jest szeroko rozpowszechniony. Żyje w regionach umiarkowanych. Jest to związane z bekasem. Długość ptaka łącznie z dziobem wynosi około 30 cm. Uważany jest za obiekt polowania. Kiedy jest zaniepokojony, ucieka z krzykiem alarmowym. Leci krętą trajektorią. Potem nagle pochyla się, żeby się ukryć.
Gatunek ten obejmuje kilka podgatunków. Vigo (bekas Wilsona) mieszka w Ameryce Północnej. Bekas zwyczajny jest powszechny w Europie i Azji. Bekas południowoamerykański zamieszkuje części kontynentu.
Inne gatunki mają charakterystyczne cechy. Dubelt (Gallinago media) jest cięższy. Ma pasiasty brzuch. Żyje w Europie Północnej. Bekas zwyczajny (Gallinago stenura) występuje w Indiach. Bekas mały (Lymnocryptes minima) występuje w całej Eurazji. Jest też bekas malowany, chociaż należy do zupełnie innej rodziny.
Dlaczego to jest ważne?
Wrzeciona są wskaźnikami stanu ekosystemów podmokłych. Potrzebują brudu do zbadania. Potrzebują trzciny jako schronienia. Ich obecność sygnalizuje, że te ekosystemy funkcjonują. Ich zachowanie w locie pokazuje, jak ewolucja kształtuje strategie przetrwania. Dźwięk bębna to nie tylko hałas. To jest mechanizm biologiczny. Jest to sposób na przyciągnięcie partnerów bez polegania wyłącznie na wskazówkach wizualnych.
Elastyczność dzioba pozwala im wydobywać pokarm z głębokiego błota. Specjalizacja ta ogranicza konkurencję z innymi ptakami przybrzeżnymi. Wyznacza ich niszę ekologiczną.
Gdzie jeszcze można spotkać ptaki, które swój lot zamieniają w muzykę? Odpowiedź kryje się w skrzydłach i piórach ogona. Mechanika jest prosta. Wynik jest skomplikowany.
Nadal występuje bekas zwyczajny. Dubelt ma trudności w niektórych obszarach. Bekasowi grozi utrata siedlisk. Ich przyszłość zależy od brudu. To zależy od
