Wanneer ben je eigenlijk opgegroeid?
Misschien was het het moment dat je 18 werd. Misschien was het het verlaten van huis. Of misschien was het dat plotselinge, koude besef dat niemand anders meer uw tandartsafspraken boekt. Mijn vader behoort tot de laatste categorie. Hij beschouwt zichzelf nog steeds niet als volwassen. Zijn gerimpelde spiegelreflectie is het daar niet mee eens, maar goed.
Juridisch gezien is er een harde stop. Achttien of eenentwintig, afhankelijk van waar je woont. Stemmen, trouwen, medische formulieren ondertekenen. Klaar. Maar biologie? Biologie is rommelig. De hersenen zetten geen schakelaar om. Sommige delen van je hoofd zien eruit als die van een volwassene in je tienerjaren. Andere onderdelen? Er wordt nog steeds aan gewerkt.
Dus wanneer stop je met het beschuldigen van ‘onrijpe hersenchemie’ voor je levenskeuzes? Later dan je denkt.
De mythe van 25
Tien jaar geleden kwamen wetenschappers uit op een aantal: 25.
Dat is de leeftijd waarop ze beweerden dat je hersenen klaar waren. Het was echter niet gebaseerd op een specifieke biologische finishlijn. Het kwam uit onderzoeken die pas op twintigjarige leeftijd stopten met het verzamelen van gegevens. Vijfentwintig werden een veilige gok voor variaties. Het bleef hangen. De volkswijsheid was er dol op.
Daarna werd het onderzoek dieper.
Christian Tamnes van de Universiteit van Oslo keek naar grijze stof. Dat is het probleem met alle neuronen. Synapsen. De verwerkingskracht. In 2016 (wacht, het artikel zegt 2017. Laten we bij de tekst blijven: 2017) liet Tamnes iets interessants zien. Grijze stof wordt dunner naarmate je tiener wordt. Het vlakt af als je in de twintig bent.
Geen paniek. Het is snoeien.
Je brein is als een stad met te veel zijwegen als je jong bent. Chaos. Efficiëntie. Het schrapt de onnodige routes om snelwegen aan te leggen. Betere verkeersdoorstroming. Maar de wegen eindigen niet allemaal tegelijkertijd. Armoede versnelt de uitdunning. Stress doet dat ook.
Gedrag versus structuur
Misschien moeten we volwassenheid beoordelen aan de hand van wat de hersenen doen in plaats van hoe ze eruitzien.
Voer uitvoerende functie in. Planning. Impulscontrole. Rationaliteit. Brenden Tervo-Clemgens van de Universiteit van Minnesota denkt dat dit de beste maatstaf is voor de hersenleeftijd.
Hij verzamelde gegevens van 10.000 kinderen. Leeftijden 8 tot 35.
Het resultaat? De executieve functies exploderen tussen de leeftijd van 10 en 15 jaar. Kleine hobbels tussen de 15 en 17 jaar. Daarna stabiliseert het.
Tussen 18 en 20? Je bent klaar. Volgens deze maatstaf ben je met twintig jaar volwassen.
Maar sociale vaardigheden zijn anders.
Philip Jackson van de Laval University volgde de sociale cognitie van zijn twaalfde tot zijn dertigste. Je ontdekt al vroeg de bedoelingen van anderen. Dat heet mentaliseren. Het blijft hangen tijdens de vroege adolescentie.
Empathie? Na 18 uur nog steeds aan het brouwen.
“Het brein is een complex systeem… de zoektocht naar één enkele maatstaf is noodzakelijkerwijs een te grote vereenvoudiging”
Brenden Tervo-Clememens
Het fixeren op één vaardigheid mist het punt.
De tijdlijn van de witte stof
Alexa Mousley in Cambridge keek op de langere termijn. Ze bracht witte stofkanalen in kaart. Dit zijn de kabels die hersencellen verbinden. Laat regio’s praten. Ze scande pasgeborenen tot 90-jarigen.
Er vinden vier grote verschuivingen plaats in een mensenleven.
Leeftijden 9, 32 en 66. Ook 83.
Het traject van 9 tot 32 is het grootst. Al vroeg zijn de hersenen gesegmenteerd. Silo’s. Dan komen de muren naar beneden. Communicatie integreert. Ze noemen dit mondiale efficiëntie.
Het piekt op 29-jarige leeftijd.
In een ander onderzoek in mei werd gekeken naar 35.00 scans. Hetzelfde oordeel. Een deel van de witte stof rijpt in de jaren dertig. Anderen zijn pas klaar als je veertig bent. Je hersenen zijn zichzelf nog aan het verfijnen terwijl je knieën al klagen.
Het onbalansprobleem
Hier is de vangst.
Wettelijke volwassenheid vereist een grens. De neurowetenschappen hebben er geen. Katya Rubia van King’s College London wijst op het echte gevaar.
Limbische regio’s vuren vroeg. Emotie. Beloning.
Frontale kwab? Duurt langer. Planning. Impulscontrole.
Je krijgt het beloningscentrum zonder remmen. Tienerchauffeurs dus. Middelenmisbruik. Winkeldiefstal.
“De frontaalkwab is nog niet ontwikkeld… jonge mensen denken niet na… over de toekomst”, zegt Rubia.
Ze vindt dat we later rijbewijzen moeten afgeven. Risicovoller rijgedrag komt voort uit een onderontwikkelde vooruitziende blik. Logisch.
Sommigen willen hersengrafieken. Zoals groeigrafieken voor lengte. Vergelijk kinderen met de norm. Gebruiken voor veroordeling? Waarschijnlijk nog niet. Het rapport van de Scottish Sentencing Council uit 2020 noemde beeldvorming ‘onpraktisch’, gezien hoe verschillend elk brein is. Maar misschien in de toekomst.
Een geleidelijke overdracht
Er is geen overeenstemming. Dat is het punt.
De volwassenheid is ongelijk. Genetica en cultuur spelen een rol. Sommige netwerken verouderen snel. Anderen blijven hangen. De witte stof bereikt mogelijk een hoogtepunt als u eind dertig bent, terwijl andere systemen afnemen. Volwassenheid is geen eindpunt. Het is een langzame sleuteloverdracht.
Hoe zit het met hoe jij je voelt?
Uit mondiale onderzoeken blijkt dat mensen zich rond hun 29e volwassen voelen. De wet zegt 18. De wetenschap zegt ergens tussen de twintig en midden veertig.
Je staat op je eigen klok.
Mijn vader is 81.
Hij wacht nog steeds tot dat gevoel toeslaat.
