додому Rozrywka Muzyka TheRealMilesDavis: Dlaczego dystans był tylko maską

TheRealMilesDavis: Dlaczego dystans był tylko maską

Miles Davis nie tylko grał na trąbce. Zamienił swoje milczenie w broń.

W późniejszych latach zasłynął z tego, że podczas solówek odwracał się tyłem do publiczności. Czasem schodził ze sceny w połowie koncertu. Podczas gdy jego koledzy z zespołu przepychali się w przejściu, on stał sztywny, milczący i nic nie rozumiejący. Wyglądało to na arogancję. Wyglądało, jakby go to w ogóle nie obchodziło.

Ale tak nie było.

Davis starannie udoskonalił ten zimny, surowy, niemal wrogi wizerunek już w latach czterdziestych XX wieku, kiedy improwizował z Dizzym Gillespie i Charliem Parkerem na początku ruchu bopowego. Wiedział, że to zadziałało. Ludzie traktują go poważnie, gdy wygląda na znudzonego. Ale Gillespie przejrzał tę maskę. Kominiarz znał prawdę. Twardy facet? To była tylko maska ​​skrywająca paraliżującą nieśmiałość.

To przemyślana technika.

Ojciec, dumny dentysta, od najmłodszych lat uczył go: nie kopiuj. Nie naśladuj. Znajdź swój głos. Rozwijaj swój własny styl. Wszystko inne to hałas.

Davis posłuchał tej rady i ruszył dalej. Nie przejmuje się krytyką. Nie przejmuje się komentarzami. Mówił ludziom wprost, że liczy się tylko ich własna opinia. Na jego głowie znajduje się bariera. Muzyka musi przewyższać to. Jeśli tak, jest mu obojętne, czy innym się to podoba, czy nie. Jeśli nie, nie obchodziło go, czy im się to podoba.

To był samotny sposób na zarabianie na życie. Ciężki sposób na życie. Ale dla osoby, która odwróciła się od świata, była to jedyna rozsądna droga. Jedyną uczciwą rzeczą, jaka mu pozostała, jest muzyka.

A nawet wtedy wciąż się odwracał.

Exit mobile version