Miles Davis speelde niet alleen trompet. Hij versterkte zijn zwijgen.
In latere jaren werd de man bekend omdat hij tijdens solo’s het publiek de rug toekeerde. Soms liep hij midden in de show het podium af. Terwijl zijn bandleden zich om ruimte in het gangpad verdrongen, bleef hij stijf, stil en niet-begrijpend staan. Het leek op arrogantie. Het leek alsof het hem niets kon schelen.
Maar dat was het niet.
Davis oefende deze coole, harde, bijna vijandige blik tot ver in de jaren veertig, toen hij jamde met Dizzy Gillespie en Charlie Parker tijdens de geboorte van de bebop. hij weet dat het werkt. Mensen nemen hem serieus als hij er verveeld uitziet. Maar Gillespie doorzag het. De trompettist kende de waarheid. De stoere jongensact? Het was slechts een masker voor verlammende verlegenheid.
Dit is zo ontworpen.
Zijn vader was een zeer trotse tandarts en maakte al op jonge leeftijd kennis met hem. Kopieer niet. Imiteer niet. Vind je stem. Ontwikkel je eigen stijl. De rest is lawaai.
Davis nam het advies ter harte en ging ermee aan de slag. Hij geeft niets om critici. Hij geeft niets om commentaar. Hij vertelde de mensen ronduit dat het enige dat er toe deed, hun eigen mening was. Er is een staaf op zijn hoofd geplaatst. De muziek moet haar overstijgen. Als dat zo is, maakt het hem niet uit of anderen het leuk vinden of niet. Als dat niet het geval was, kon het mij ook niet schelen of zij dat wel deden.
Het was een eenzame manier om geld te verdienen. Een moeilijke manier van leven. Maar voor een man die de wereld de rug had toegekeerd, was dit de enige manier die zinvol was. Het enige eerlijke dat hij nog had, was muziek.
En zelfs toen wendde hij zich nog steeds af.