Kamera skupia się na 40-letniej kobiecie. Miała na sobie bezkształtną sukienkę w kolorze szampana, ale to nie zmieniało sylwetki. Simon Cowell, słynący z surowego sędziego brytyjskiego programu „Mam talent”, uśmiechnął się. Poprosił ją o przedstawienie się.
„Jestem Susan Boyle” – powiedziała.
Poruszyła biodrami. Publiczność nie tylko się śmiała. Roześmiali się bez wahania. Wszyscy czekali na jego upadek. Wszyscy myśleli, że będą świadkami monumentalnej porażki. Sprawiedliwy? To połowa frajdy z etapów wstępnych konkursów wokalnych. Możemy uznać, że sprawa jest beznadziejna. Lub zobacz przyszłą gwiazdę w uczestniku, jakby znaleźli ją w piwnicy.
Ale dlaczego Ameryka jest tak surowa wobec tych programów? To nie jest tylko podglądactwo (obserwacja cudzego życia). To jest identyfikacja.
„The Record” NPR przygląda się bliżej tej kwestii. Jaki jest wniosek? Widzowie uważają się za ludzi pracowitych. Patrzą na zawodników na scenie i myślą: „Może uda mi się to zrobić”. *To jest potencjalna prognoza. Producent CMT Next Superstar, Simon Lithow, idzie dalej. Uważa, że historia drogi od biedy do milionera to czysta historia amerykańskiego snu. Dodatkowo mechanizm głosowania nadaje programowi demokratyczny charakter. To jak Ameryka.
Większość z nas śpiewała kiedyś na głos pod prysznicem. Albo udawał, że jest na stadionie i krzyczy w szczotkę do włosów. Oglądając te programy, nie patrzymy tylko na innych ludzi. Wyobrażamy sobie siebie w jasnym świetle. Moje serce bije jak szalone. Myśląc: * Nie jestem dla nich niczym więcej. Ale poczekaj, aż usłyszą moją piosenkę. *
Programy wokalne mogą być jedynym reality show gwarantującym status gwiazdy.
Spójrzmy na Twoje CV. One Direction Harry, Niall, Louis, Liam i Zayn nie zaczynali w garażu. Zaczęli od The X Factor. Początkowo Jennifer Hudson nie dostała tej roli. Ale po tym, jak zyskała sławę w „American Idol”, zdobyła Oscara. Miranda Lambert zdobyła piątą z rzędu nagrodę CMA w kategorii Wokalistka Roku, zajmując trzecie miejsce w Nashville Star.
A potem była Susan Boyle.
Kiedy w końcu przemówiła, scenariusz się odwrócił. Szczęka Simona Coulla opadła. Publiczność roześmiała się i jednocześnie wstała. Oklaskiwali. Płakali. Zgotowali jej owację na stojąco. Jej debiutancki album „I Dreamed a Dream” zajął pierwsze miejsce na liście Billboard 200 i utrzymywał się tam przez sześć tygodni.
Wszyscy marzymy o zostaniu gwiazdą. Nasze marzenie stało się silniejsze. Pokazy wokalne są popularne, ponieważ otwierają drzwi niezwykłym marzycielom, którzy często są pomijani. Pokazują, że talent nie zawsze oznacza noszenie odpowiedniego ubrania.
Ale bądźmy realistami. Nawet jeśli Susan Boyle poniosła porażkę? Nadal mnie to śmieszy. Wbrew wszystkiemu serial wygrywa.




























