Twee baby’s. Grote.
Ze kwamen ter wereld in Longleat. Capibara’s, als je het nog niet had geraden. Dit zijn niet jouw hamsters in zakformaat. Dit zijn de grootste knaagdieren ter wereld. Stevig. Chill. En nu lopen er twee kleine versies van rond op het landgoed.
Het is eigenlijk een kleine overwinning. Of toch?
Natuurbehoud schreeuwt niet altijd om aandacht. Soms is het gewoon een geboorteaankondiging, begraven in een plaatselijke krant. Maar kijk eens naar ze. Zij vertegenwoordigen continuïteit. Overleven op een wilde plek. Longleat heeft ze aangenomen. Of misschien heeft de familie ervoor gekozen om te blijven. Hoe dan ook, ze zijn er.
Het stille voortbestaan van het leven is belangrijker dan het lawaai eromheen.
Je ziet ze getagged onder dieren, onder natuurbehoud, onder lokaal belang. De categorieën doen er eigenlijk niet toe. Het punt is dat ze bestaan. Wij volgen ze nu. Hun voortgang volgen.
Waarom maakt het ons zo veel uit?
Misschien omdat ze er grappig uitzien. Misschien omdat het leuk is om te weten dat er deze week iets goeds is gebeurd. De pups zullen groeien. Ze zullen modderig worden. Ze zullen niets spectaculairs doen, behalve overleven.
En dat is genoeg, nietwaar
