Die oefening kennen we allemaal. Geweldig boek, geweldige film. Geen land voor oude mannen. Van hier tot in de eeuwigheid. De pijplijn werkt wanneer dat moet. Wanneer er echter van een film een film wordt gemaakt, ligt er een kerkhof van literaire reuzen op de boekenplank. In sommige gevallen kan de auteur koppig weigeren de rechten te verkopen. Op andere momenten is het materiaal te compact, te hard of te duur om er een film van te maken. Dit is jammer. Echt. Hier zijn 10 boeken die de moeite waard zijn om te lezen. Laten we beginnen met de zware slagman.
Waarom de Donkere Toren te groot is om te filmen
Het is raar, nietwaar? Stephen King gaf ons Carrie. Kujo. Mis. Ook zijn korte verhalen ‘Stand by Me’ en ‘The Green Mile’ maakten de sprong. Zijn meesterwerk ‘The Dark Tower’-serie blijft echter koppig onaangetast door Hollywood.
Het probleem is de schaal. De serie volgt het verhaal van Roland Deschain, de laatst overgebleven scherpschutter, terwijl hij het personage “Men in Black” achtervolgt door de uitgestrekte, gebroken woestijn. Verdeeld over acht romans. Dit zijn 4.250 pagina’s aan wereldopbouw. Ron Howard probeerde vele jaren geleden de code te kraken. Hij pitchte films en tv-series. Javier Bardem werd ook gekozen voor de rol van Roland. Maar de studio’s houden rekening met de prijs. Ze willen meer dan 300 miljoen dollar uitgeven. Ze aarzelden. Daarom blijft de man in het zwart op de pagina staan.
De correcties: een tv-droom die nooit heeft bestaan
De met een National Book Award bekroonde roman van Jonathan Franzen is zeer vermakelijk. Dit komt uit het hart. Het is net zo chaotisch als een echt gezin. The Corrections volgt op een disfunctionele stam die televisie schreeuwt. HBO heeft het daadwerkelijk geprobeerd. Ze wilden dat Anthony Hopkins het hoofd van de familie zou worden. Het werkte niet.
Scott Rudin nam in 2001 een optie op de filmrechten, maar er gebeurde niets. Franzen heeft zijn eigen ideeën. In 2002 zei hij dat Gene Hackman zijn vader Alfred moest spelen. Die casting hebben we nooit gekregen. We hebben het scherm nooit gekregen. Het episodische karakter paste beter bij de film, maar niemand haalde ooit de trekker over.
Is het echt onmogelijk om A Wrinkle in Time te filmen?
Het klassieke boek van Madeleine L’Engle werd in 1962 gepubliceerd en is nooit uitverkocht geweest. Bekroond met de Newbery-medaille. Winnaar van de Lewis Carroll Bookshelf Award. Dit is het verhaal van een meisje genaamd Meg Murry, wiens vader, een wetenschapper, verdwijnt terwijl hij aan een Tesseract werkt.
Disney probeerde dit in 2003 en maakte er een tv-film van. Fans hadden er een hekel aan. Ze zeiden dat Disney de thema’s voor volwassenen had verwijderd en er een kindershow van had gemaakt. Dit boek is een sciencefiction-reddingsmissie met fantastische planeten. Het is ook zwaar op de kwantumfysica. Die wetenschap heeft producenten weggehouden. Dit is niet alleen een kinderverhaal. Het is complex.
“Goede boeken bieden schrijvers en regisseurs uitstekend materiaal voor het ontwikkelen van hun films.”
De barrière voor magisch realisme: honderd jaar eenzaamheid
Honderd jaar eenzaamheid van Gabriel García Márquez veranderde het spel. Dit is de schat van de Latijns-Amerikaanse literatuur. Het maakte het magisch realisme populair, een stijl die het bovennatuurlijke alledaags doet lijken. De roman beschrijft verschillende generaties van de familie Buendía en de opkomst en ondergang van Macondo.
Critici zeiden dat het te moeilijk was om er een film van te maken. Maar kijk eens naar Amelie en Chocolat. Beiden wonnen Oscars voor magisch realisme. Deze stijl werkt op het scherm. Het obstakel hier is niet technisch, maar juridisch. García Márquez stond geen enkel productiebedrijf toe de rechten te kopen. Het boek is nog steeds in druk. De film is nooit uitgekomen.
Geweldsproblemen: Bloedmeridiaan
Cormac McCarthy schreef The Road and No Country for Old Men. Beide films zijn briljante films geworden. “Blood Meridian” ligt echter op de plank. Het boek werd in 1985 gepubliceerd en veel critici noemden het McCarthy’s meesterwerk.
Het verhaal gaat over een tiener die bekend staat als “The Kid”. Hij sluit zich aan bij een groep scalpjagers en Indiase moordenaars. Dit is wreed. Het is gewelddadig. De taal is compact. De toon is racistisch en de historische wreedheden op de grens tussen de VS en Mexico rond 1850 worden weergegeven, racistisch. De producenten maken zich zorgen om hun kijkers. Is dat teveel? Historische nauwkeurigheid helpt je niet bij een commerciële pitch. De meeste regisseurs vragen zich af of iemand er daadwerkelijk doorheen zal zitten.
The Stand: Waarom het epos van Stephen King nooit op het grote scherm verscheen
De tv-miniserie The Stand uit 1994 zette de wereld niet bepaald in vuur en vlam. Met Gary Sinise en Molly Ringwald in de hoofdrol, werd het algemeen als een mislukking beschouwd. Maar sinds het boek in 1978 verscheen, hoopten fans op een echte theatrale versie. Dit is het meesterwerk van Stephen King. Een enorm boek van 823 pagina’s met post-apocalyptische horror en fantasy. Het verhaal volgt de strijd tussen goed en kwaad nadat een supergriep het grootste deel van de mensheid heeft weggevaagd.
Hollywood probeert altijd de code te kraken. Het gerucht gaat dat Warner Bros. vooruitgang boekte met de regie van Josh Boone. De fout in onze sterren. Maar niets is officieel. Consensus binnen de sector? Het is gewoon te groot. Zelfs een looptijd van vier uur kan de reikwijdte niet dekken.
Een confederatie van idioten: de vervloekte roman
A Confederacy of Dunces heeft de Pulitzerprijs gewonnen. De roman van John Kennedy Toole uit 1980 is waarschijnlijk een van de meest vermakelijke boeken ooit geschreven. Volg Ignatius J. Reilly. Een buitengewone idioot strompelt de moderne wereld van New Orleans binnen.
Regisseurs hebben hun hoed in de ring gegooid. Harold Ramis. Johannes Waters. Stephan Fry. Steven Soderbergh. Niemand heeft het gemaakt. Söderbergh is het dichtstbij. Hij bereidde zich voor om te schieten toen orkaan Katrina New Orleans trof. De productie stopte. Later noemde hij het project vervloekt. Gedoemd om te mislukken.
Roger’s versie: het onbenutte potentieel van Updike
George Miller had eind jaren tachtig een grote hit met The Witches of Eastwick. Met Jack Nicholson in de hoofdrol. Dus waarom werden de andere romans van John Updike niet succesvoller?
Roger’s versie leek een voor de hand liggende keuze. De film, uitgebracht in 1986, vertelt het verhaal van de teleurstelling van middelbare leeftijd. Seksuele aantrekkingskracht op jonge vrouwen. Het bestaan van God. Het schreeuwt Oscar-kandidaat. Op de rechten werd onmiddellijk een optie genomen. De productie is nooit begonnen.
“The Invisible Man”: te intellectueel voor film?
We hebben het niet over de klassieke sciencefiction van H.G. From Wells. Dat is al vele malen aangepast. We hebben het over het meesterwerk van Ralph Ellison uit 1952. Dit boek won in 1953 de National Book Award. Het onderzoekt rassenverhoudingen en zwart nationalisme via een naamloze verteller die zich onzichtbaar voelt.
Spike Lee probeert dit al jaren. Sommige critici zeggen dat het boek te intellectueel is voor bioscoop. Sommigen vinden het idee van een zwarte president in het Witte Huis achterhaald. Het debat gaat door.
De vanger in de rogge: de ijzeren poort van Salinger
Dit is waarschijnlijk het beroemdste boek dat nog nooit verfilmd is. De roman van JD Salinger uit 1951 over Holden Caulfield wordt nagestreefd door Martin Scorsese en Sophia Coppola. Salinger weigerde de rechten te verkopen.
Hij heeft een punt. Dit personage klaagt over Hollywood-oplichting en onrealistische films. Dit is rijke ironie. Iedereen, van Jerry Lewis tot John Cusack, heeft geprobeerd dit idee te omarmen. Na de dood van Salinger in 2010 steeg de hoop. Misschien zouden de rechten opengaan.
Phyllis Westberg sloot dat snel af. Zijn oude agent zei dat er geen veranderingen waren. Er zijn geen films. Er is geen televisie. Er is geen podium. Salinger geloofde dat een aanpassing ‘gekunsteld’ zou zijn. Het hek blijft op slot.
