Równowaga jest zasadniczo drabiną. Jest to stopniowana sekwencja nut lub interwałów, która dzieli oktawę na przewidywalne części.
Kiedy słuchasz muzyki, wybrane dźwięki nie są przypadkowe. Ujawniają pewien wzór. Ten wzór można opisać jako serię stałych odległości (interwałów) od jednej nuty do drugiej w obrębie oktawy.
Stosunki interwałowe są DNA gamma. Definiują to. Zmiana interwału powoduje zmianę gamma. Inne czynniki, takie jak zakres, akcentowanie niektórych nut lub łączenie nut (harmonia) lub sekwencja (melodia), nie zmieniają samej skali. Wyjaśniają jedynie, jak to „działa”.
Teoretycznie można utworzyć praktycznie nieskończoną liczbę skal. W praktyce kultura selekcjonuje część z nich. Te wybory są tradycyjne. Z biegiem czasu jedna skala wokalna reprezentuje system tonalny całej kultury.
Proste skale można znaleźć w starożytnych tradycjach muzycznych i niematerialnych. Złożoność jest widoczna na dużą skalę w tak zwanych najbardziej zaawansowanych kulturach świata. Tu nie chodzi o dobro czy zło. Wszystko zależy od struktury.
Zależność odległości pomiędzy podziałami skali jest jej podstawową właściwością, a każdą skalę definiuje określony układ odległości.
Muzyka nie dzieje się w próżni. Jest tworzone. W świecie popkultury tak bardzo dajemy się wciągnąć w kolejny hit czy wirusową próbkę, że często zapominamy o jego dokładnej strukturze. Naukowcy od wieków próbują rozszyfrować DNA muzyki ludowej. Problem polega jednak na tym, że twórcy muzyki nie zdają sobie sprawy, że używają „trybu”. Oni po prostu śpiewali.
To komplikuje problem badawczy. Jeśli twórca nie rozumie teorii, badacze muszą badać prawdziwe dźwięki, aby dokonać inżynierii wstecznej logiki. To jest praca detektywa. Porównaj to z muzyką klasyczną lub „muzyką kultury wysokiej”. Panujące tam zasady są powszechnie znane. Kompozytorzy tworzą dzieła z pełną świadomością konwencji. To nie jest domysł. Postępują zgodnie z planem.
Uniwersalna matematyka przedziałów
Pomimo różnorodności ludzkich pieśni, liczba rzeczywistych trybów jest zaskakująco mała. Zwróć uwagę na muzykę spoza Zachodu. Interwały zazwyczaj odzwierciedlają całość i półtony, do których jesteśmy przyzwyczajeni w zachodniej muzyce pop i rock. Co się stanie, gdy się rozdzielą? Naukowcy zajmujący się muzyką używają „centów” do pomiaru różnic. W temperze równej 100 centów odpowiada jednemu półtonowi, co stanowi podstawę 12-stopniowej siatki sterującej strojeniem współczesnego fortepianu.
Identyfikacja tych trybów nie zawsze jest prosta. Odstępy czasu mogą się znacznie różnić. Dodatkowo technika wokalna może tworzyć wysokości, które są całkowicie niewykrywalne w tradycyjnej notacji. Zastanówmy się na przykład, co niemiecki muzykolog Kurt Sachs nazwał „motywami opadania” w pieśniach australijskich Aborygenów. Melodie przepływające przez przestrzeń tonów. Nie można ich zidentyfikować w standardowej notacji.
Od dwóch nut po złożone systemy
Technicznie rzecz biorąc, potrzebujesz co najmniej dwóch różnych tonów, aby zacząć mówić o trybie. Muzyka monodyczna – pojedyncza linia melodyczna bez harmonii – zwykle wykorzystuje skale składające się tylko z jednego lub dwóch interwałów. Te maleńkie struktury są wszechobecne. Można je spotkać w kulturze Cejlonu, we wschodniej Syberii, wśród Indian Kalifornii i w pobliżu Uralu. Zwykle zakres jest wąski. Wysokość tonów dzieli się na półtony, całe tony lub tercje małe. Większe skoki? Są mniej powszechne.
Jak więc poszerzają się progi? Zwykle ma to na celu uzupełnienie luk. Jeśli melodia skacze za daleko, między nutami w naturalny sposób wstawiane są dźwięki pośrednie. Lub kompozytor może wziąć krótki fragment melodyczny (motyw) i transponować go na różne poziomy tonacji. To powtórzenie dodaje nowe stopnie skali. Rozszerza paletę, nie zmieniając głównej idei.
Czasami pewne nuty mają większą wagę. Melodia może mieć obsesję na punkcie nut G i C, stale je powtarzając. To podkreślenie nie jest wynikiem prostej transpozycji. To zamierzone. Te „ważone” skale podkreślają określone tony, wykorzystując je jako granice lub umieszczając je na końcu fraz. Trzymają piosenkę.
Architektura muzyki akademickiej
W kulturach rozwiniętych tryb nie jest tylko narzędziem opisowym. To są wstępne założenia. Kompozytorzy należący do wysoko rozwiniętych tradycji nie odkrywają na nowo tego trybu. Zaczynają od niego. Wiedzę przekazywano poprzez traktaty z teorii muzyki i tradycje ustne. Profesjonalni wykonawcy zachowują ciągłość. Nawet na Zachodzie, gdzie uwielbiamy ciągłe innowacje, zmiany zachodzą w akceptowalnych granicach. Tryb ewoluuje, ale nie znika.
Na całym świecie istnieją złożone systemy kontrolowania tych progów. Na Dalekim Wschodzie. W Indiach. W Iranie. W świecie muzułmańskim. Na Zachodzie. Chociaż style są bardzo różne, ich funkcjonalność jest taka sama. Każda kultura ma podstawowe wzorce odstępów.
W Indiach nazywa się je grama. W Iranie – dastas. W kulturze muzułmańskiej – maqam.
Z trybu podstawowego tworzone są systemy wielomodowe (tryby). Struktura interwałów pozostaje taka sama, ale zmienia się akcent melodyczny. Niektóre notatki stają się fundamentalne. Inne są drugorzędne. Ta hierarchia tworzy więcej trybów niż tryb podstawowy. Terminy makam i dastah są często używane do bezpośredniego określenia tych trybów. Indyjski odpowiednik to jati.
I to nie wszystko. W niektórych tradycjach tryby te służą jako podstawa dla bardziej specyficznych typów melodii. Improwizacja może je dalej rozwijać. W Indiach jest to ragi. W Iranie – wytrysk.
Oczywiście zachodnia muzyka akademicka ma swoje własne tryby i tryby. Nie stosuje się jednak typów melodycznych o tej samej sztywności systemowej. Nie postrzegamy ich jako świadomie zadanych, z góry ustalonych granic. Struktura jest bardziej swobodna. Więcej płynu.
Czy prowadzi to do mniejszej dyscypliny w muzyce zachodniej? A może to po prostu inna organizacja? Odpowiedź zależy od tego, kogo zapytasz. Ale matematyka pozostaje taka sama. Interwały. Wysokość dźwięku. Waga. Klocki konstrukcyjne są uniwersalne. Sposób, w jaki je łączysz, odzwierciedla Twoją kulturę.
Dlaczego skala pentatoniczna rządzi światem
Skale pentatoniczne – pięciodźwiękowe – to muzyczne perełki. Są one stosowane szerzej niż jakakolwiek inna struktura skali, bez wyjątku. Właściwie rzadko można zaobserwować ich dominację w zachodniej muzyce akademickiej, która jest jedną z nielicznych tradycji, która się na nich nie opiera. Zamiast tego struktury pentatoniczne są wszędzie. Są one szczególnie widoczne na Dalekim Wschodzie iw całej europejskiej muzyce ludowej.
Najpopularniejsze wersje to angemitone (niezawierające półtonów), co oznacza użycie sekund wielkich i tercji małych, ale z pominięciem półtonów. Weźmy C–D–E–G–A jako standardowy przykład. Skala ta jest tak wszechobecna, że melodie oparte na strukturach czterodźwiękowych (tetrafonicznych ) często brzmią jak melodie pentatoniczne z odjęciem jednej nuty.
Skale sześciodźwiękowe (heksatoniczne )? Są rzadkie w muzyce ludowej i kulturach analfabetów. Kiedy je znajdziesz, często wyglądają jak niedokończone fragmenty siedmiodźwiękowej zachodniej skali diatonicznej.
Skale heptatoniczne i korzenie muzyki zachodniej
Skale siedmiotonowe (heptatoniczne ) są siedliskiem głównych światowych tradycji muzyki akademickiej. Systemy tonalne Indii, Iranu i Zachodu są całkowicie heptatoniczne. Inne kultury używają skal siedmiodźwiękowych w swojej muzyce akademickiej, ale nie polegają wyłącznie na nich. Pomyśl o skali japońskiej ritsu lub skali jawajskiej pelog.
Zachodnia muzyka akademicka w dużej mierze trzymała się jednej szczególnej skali heptatonicznej: skali diatonicznej. Tak było przez większość jej historii, z kilkoma wyjątkami, zarówno w odległej, jak i niedawnej przeszłości. Jej początki sięgają starożytnej Grecji. Został ukształtowany częściowo przez zasady akustyczne.
W muzyce zachodniej oktawa jest zwykle podzielona na 12 równych półtonów. Na dowolnej z tych 12 nut można zbudować charakterystyczne interwały skali diatonicznej. Nazywamy te transpozycje kluczami.
Major vs Minor: Jak ewoluowały tryby
Do XVII wieku muzycy używali aż 12 różnych permutacji modalnych skali diatonicznej. A teraz? Dominują tylko dwa progi. Nazywa się je większymi i mniejszymi. Były w powszechnym użyciu przez większą część ostatnich 300 lat.
Sama skala diatoniczna zbudowana jest z pięciu całych kroków i dwóch półtonów. Półtony dzielą całe kroki na grupy po dwa lub trzy.
Skala durowa ma sekwencję W–W–H–W–W–W–H. Skala molowa wykorzystuje W–H–W–W–H–W–W.
W praktyce gama molowa rzadko wykonywana jest w czystej postaci. Zwykle jest modyfikowany w celu podkreślenia pewnych nut. Można to zrobić na dwa główne sposoby.
Moll harmoniczny podnosi nutę septymową o pół tonu.
Moll melodyczny podnosi nutę szóstą i siódmą o jeden półton w górę. Wraz z ruchem w dół nuty te powracają do pierwotnego, niezmienionego stanu. Tworzy to charakterystyczny dźwięk w zależności od kierunku melodii.
Skala molowa nie jest bytem statycznym. Wygina się i przesuwa, tworząc napięcie i rozdzielczość, szczególnie poprzez zmiany harmoniczne i melodyczne.
Czy wybór pomiędzy mollą harmoniczną a melodyczną ma znaczenie we współczesnej muzyce pop? Nie powinienem. Ale jeśli posłuchasz uważnie, ta zmiana definiuje nastrój. Jeden brzmi jak akord prawniczy. Drugie przypomina podróż. Waga sama w sobie jest tylko narzędziem. Pozostaje jedynie intencja, która za tym stoi.
Chęć wyjścia poza standardowy system diatoniczny nasiliła się w XIX i XX wieku. Ta zmiana nie tylko dodała koloru; zmusił kompozytorów do wymyślenia zupełnie nowych systemów. Potrzebowali alternatyw dla zwykłych klawiszy głównych i pomocniczych.
Kluczową rolę odegrał tu Arnold Schoenberg, kompozytor urodzony w Austrii. Na początku XX wieku sformułował zasady kompozycji w ramach modułu chromatycznego. Skala chromatyczna obejmuje wszystkie 12 półtonów w oktawie. Jego twórczość położyła podwaliny strukturalne pod muzykę, która nie opierała się już na tradycyjnej tonacji.
Ale Schoenberg nie działał w próżni. Eksperymentatorzy w innych miejscach również testowali granice tego, co było możliwe.
Eksperymentuj z progami pełnotonowymi
Claude Debussy i inni francuscy kompozytorzy spopularyzowali skalę tonową. System ten wykorzystuje sześć całych tonów. Tworzy on marzycielski, niejednoznaczny dźwięk, bo brakuje mu napięcia półtonów, które definiuje tradycyjną harmonię.
Technika ta rozprzestrzeniła się poza Francję. Przyjęli go także kompozytorzy angielscy. Stało się integralnym sposobem tworzenia określonej atmosfery, zamiast podążać za ścisłym postępem funkcjonalnym.
Mikrotony i ćwierćtony
Gdzieś pomiędzy eksperymentami z trybami pełnotonowymi a chromatyką Schönberga znajdowały się tryby mikrotonowe. Wymagają interwałów mniejszych niż normalny półton. W XX wieku pojawiały się sporadycznie.
Która struktura mikrotonowa była najbardziej znacząca? Ćwierćtony. Równa połowie odległości półtonu, zaproponowali nową ziarnistość wysokości tonu. Kompozytorzy wykorzystywali je do eksploracji faktur, które nie wydawały się ani w pełni diatoniczne, ani w pełni chromatyczne w tradycyjnym sensie.
Definicja terminu „mod”
Samo słowo mod ma więcej znaczenia niż tylko lista notatek. W praktyce wykonawczej często odnosi się to do ćwiczeń. Muzycy ćwiczą wzorce wznoszące się i opadające, aby rozwinąć biegłość techniczną na swoich instrumentach. Są to ćwiczenia podobne do trybu i niekoniecznie działają.
Czasami mod opisuje fragmenty składające się z kolejnych stopni trybu w określonej kolejności. Jest to strukturalny opis ruchu melodycznego.
W rzadkich przypadkach termin ten obejmuje elementy inne niż obrazowe. Weźmy Klangfarbenmelody. Koncepcja ta organizuje sekwencję różnych barw, a nie tylko wysokości. Uważa barwę za główną zasadę organizującą. „Tryb” oznacza tutaj gradient jakości dźwięku, a nie tylko częstotliwość.
Teoria muzyki wciąż ewoluuje. Granice pomiędzy tymi systemami zacierają się. Kompozytor może pożyczyć interwał mikrotonowy dla pojedynczego akordu. Lub użyj fragmentu całej skali tonowej, aby przełamać linię chromatyczną. Wszystkie narzędzia są tutaj. Pytanie co z nimi zrobić.




























