De cijfers zijn onmiskenbaar. Er zijn tegenwoordig meer coyotes in Noord-Amerika dan ooit in de geschreven geschiedenis. Deze hausse is geen mythe of een vluchtige trend. Het is een biologische realiteit die de manier verandert waarop we zowel stedelijke als landelijke landschappen bekijken.
Je zou kunnen aannemen dat een dergelijke wijdverspreide aanwezigheid paniek zou veroorzaken. Of op zijn minst een herindeling door natuurbeschermers. Maar de Internationale Unie voor het behoud van de natuur (IUCN) heeft de coyote sinds 1996 de status van ‘minst zorgwekkend’ gegeven. De soort bloeit. Het is aanpassen. En dat gebeurt met een stille efficiëntie die mensen vaak aanzien als hinderlijk.
De paradox van een bloeiende soort
Waarom is dit belangrijk voor jou? Het doet ertoe omdat de coyote niet langer alleen maar een wezen uit het open gebied is. Het is een wezen geworden van de buitenwijken, de landbouwgronden en de stadsrand.
Predatie op huisdieren en wild is lange tijd de belangrijkste reden voor vervolging geweest. Boeren kennen de kosten. Een coyote pakt niet zomaar een verdwaalde kip. Het kan veestapels decimeren. Het is een directe economische klap die een diepgewortelde wrok voedt.
Maar de schade beperkt zich niet tot dieren.
Gewasvernietiging en huisdierveiligheid
De reikwijdte van conflicten is breder dan de meeste mensen beseffen. Het gaat niet alleen om roofdieren die op prooien jagen. Het gaat over concurrentie op het gebied van hulpbronnen.
Coyotes hebben een voorliefde voor marktfruit ontwikkeld. Rijpe watermeloenen. Honingmeloenen. Andere gewassen met een zachte schil. Ze rollen het fruit, kraken de schil en eten de suikerachtige binnenkant. De rest is verspild. Dit is geen willekeurige opruiming. Het is gericht voeden met calorierijke voedselbronnen die gemakkelijk toegankelijk zijn in de buurt van menselijke nederzettingen.
“Coyotes worden al lang vervolgd vanwege hun predatie op huisdieren of wild.”
In de buurt van steden verschuift de dynamiek opnieuw. De bedreiging is niet voor de gewassen. Het is voor metgezellen. Huisdieren die ‘s nachts buiten blijven, worden kwetsbaar. Het is bekend dat coyotes kleine honden en katten doden en opeten. Dit zijn geen aanvallen die voortkomen uit hongersnood. Het zijn opportunistische ontmoetingen in ruimtes waar dieren in het wild en mensen elkaar te nauw overlappen.
Waarom aanvallen op mensen zeldzaam zijn
Ondanks deze conflicten blijven aanvallen op mensen uiterst zeldzaam. De coyote vormt geen bedreiging voor het menselijk leven zoals een beer of een bergleeuw dat zou kunnen zijn. Het is een roofdier dat heeft geleerd directe confrontaties te vermijden. Het is voorzichtig. Het is slim. En het is overal.
De ontkoppeling is grimmig. We zien ze als ongedierte, als vernietigers van onze tuinen en huisdieren. Toch zijn ze vanuit het oogpunt van natuurbehoud een succesverhaal. Een minst zorgwekkende soort met groeiende populaties. Een herinnering dat de natuur niet zomaar terugkaatst. Het breidt zich uit. Het vindt een manier.
We hoeven het niet leuk te vinden. We hoeven hem niet binnen te nodigen. Maar de coyote gaat niet weg. De vraag is niet of ze blijven. Het is de manier waarop we samenleven met een buurman die steeds moeilijker te negeren is.
