Nieuwe waarnemingen van het Vera C. Rubin Observatorium dwingen wetenschappers om opnieuw na te denken over de manier waarop asteroïden zich vormen en overleven in het zonnestelsel. De telescoop heeft, zelfs in de fase voorafgaand aan het onderzoek, meerdere asteroïden ontdekt die ronddraaien met snelheden die voorheen als onmogelijk werden beschouwd, en die tientallen jaren van gevestigde theorie tarten.
Onverwachte spinsnelheden
De meest opvallende vondst is asteroïde 2025 MN45, een object van 710 meter in de hoofdgordel tussen Mars en Jupiter. Het voltooit een volledige rotatie in slechts 1,88 minuten – veel sneller dan de limiet van 2,2 uur waarboven asteroïden zouden moeten desintegreren door middelpuntvliedende krachten.
Dit is geen alleenstaand geval. Het Rubin Observatorium heeft 18 extra asteroïden geïdentificeerd die met vergelijkbare hoge snelheden roteren, wat erop wijst dat asteroïden veel sterker kunnen zijn dan eerder werd aangenomen. Dit is belangrijk omdat bestaande modellen ervan uitgaan dat de meeste asteroïden losjes gebonden ‘puinhopen’ zijn – verzamelingen van steen en stof die bij elkaar worden gehouden door zwakke zwaartekracht. Als dat waar is, zouden dergelijke asteroïden een snelle rotatie niet moeten overleven.
Waarom dit belangrijk is
Tientallen jaren lang geloofden astronomen dat de spinbarrière van 2,2 uur een harde limiet was. De theorie, getest in de jaren negentig en bevestigd in 2000, suggereerde dat een snellere rotatie de meeste asteroïden zou verscheuren. De nieuwe bevindingen betwisten deze veronderstelling en impliceren dat veel asteroïden mogelijk zijn samengesteld uit dichtere, meer samenhangende materialen zoals massief gesteente.
Dit heeft grote gevolgen voor ons begrip van het vroege zonnestelsel. Deze snel ronddraaiende asteroïden kunnen overblijfselen zijn van gewelddadige botsingen die plaatsvonden tijdens de chaotische vroege fasen, waarbij interne structuren bewaard bleven die de meeste asteroïden in de loop van de tijd verloren gingen. Met andere woorden: ze lijken op tijdcapsules uit de geboorte van het zonnestelsel, die een kijkje bieden in het turbulente verleden ervan.
De rol van het Rubin Observatorium
Het vermogen van het Rubin Observatorium om asteroïden in ongekend detail te catalogiseren is van cruciaal belang. De recente waarnemingscampagne, uitgevoerd gedurende negen nachten in april-mei 2025, analyseerde meer dan 340.000 asteroïden, waarbij de spins van 76 werden gemeten. Negentien daarvan trotseerden de spinbarrière, waaronder drie die in minder dan vijf minuten ronddraaiden.
De gegevens suggereren dat een aanzienlijk aantal asteroïden van de Main Belt een hoge dichtheid en structurele integriteit bezitten. De hoofdonderzoeker, Sarah Greenstreet, merkt op dat 2025 MN45 “gemaakt moet zijn van materiaal dat een zeer hoge sterkte heeft om het heel te houden terwijl het zo snel ronddraait.”
Toekomstige implicaties
Deze bevindingen zullen ons begrip van de samenstelling en evolutie van asteroïden verfijnen. Ze ondersteunen ook toekomstige missies zoals Lucy van NASA, die asteroïden van dichtbij zal bestuderen. De ontdekking onderstreept het potentieel van het Rubin Observatorium om onze kennis van de bouwstenen van het zonnestelsel radicaal te transformeren.
De prevalentie van deze verrassend duurzame asteroïden suggereert dat de huidige modellen het aantal vaste asteroïden met hoge dichtheid in de Hoofdgordel mogelijk onderschatten. Deze gegevens zullen niet alleen leerboeken herschrijven, maar ook de manier waarop we de verkenning van asteroïden benaderen en de potentiële risico’s van objecten die zich in de buurt van de aarde bevinden, opnieuw vormgeven.
