Pere Ubu is meer dan alleen een band. Dit is een instituut vol lawaai, vindingrijkheid en vasthoudendheid.
Als je op zoek bent naar de oorsprong van postpunkmuziek, hoef je niet naar Londen te gaan. Kijk naar Cleveland.
Deze Amerikaanse progressieve rockband, opgericht in 1975, was een belangrijke kracht die de postpunk-esthetiek vormgaf. Ze jagen niet op grafieken. Ze streven ideeën na.
Thomas en Laughner startten het project. Beiden waren muziekcritici voordat ze muzikant werden. Ze zijn al verschenen in Rocket from the Tombs. Dit is een zware stamboom.
De band is vernoemd naar de hoofdpersoon van Ubu roi. Het stuk is een farce geschreven door Alfred Jarry in 1896. The King Ubu. Een groteske en absurde figuur. De muziek doet zijn naam eer aan.
De teksten zijn surrealistisch. Het geluid was dissonant. Het is erg luidruchtig.
Critici zijn er dol op. Platenkopers niet.
Hun debuutalbum The Modern Dance kwam uit in 1978. De verkopen bleven vlak. De impact ervan gaat alle verbeelding te boven.
Dit werd een toetssteen voor wie wil ontsnappen aan de gebruikelijke rotsformaties.
Personeelswisselingen sloegen als een hamer op de groep. Etiketten komen en gaan. Hierdoor stonden ze in de schaduw van de mainstream-faam. Maar het is nooit gestopt met werken.
De band ging in 1982 uit elkaar.
De meeste bands gaan daar uit elkaar. Père Ubu was niet zo.
David Thomas, de zanger, bleef doorgaan. Hij was destijds een Jehova’s Getuige. Hij noemt zichzelf Crocus Behemoth. Vreemd. intellectueel. Niet te stoppen.
Hij richtte een Voetgangersorganisatie op. Dan waren er zijn benen. Dan zijn er boomvogels.
In 1987 werden de stukken weer in elkaar gezet. Pere Ubu is opgestaan uit de dood.
Het geluid is geëvolueerd. Gevoelens van vervreemding en angst blijven bestaan. Maar het lawaai is afgenomen. Het is steeds populairder geworden.
1988 luidde het “Jaar van het appartement” in en werd door critici geprezen.
Cloudland volgde in 1989.
Worlds in Collision werd uitgebracht in 1991.
Deze verschuiving getuigt van veelzijdigheid. Dit bewijst dat ze niet vasthouden aan één esthetiek.
Technologie wordt hun nieuwe speeltuin.
In de jaren negentig bracht Pere Ubu een hybride cd-rom uit. muziek. video. Tekst. Meng alles. Zijn tijd vooruit.
Door bij een kleiner label te tekenen, veranderde hun traject. Het geeft ze vrijheid.
*Ray Gun Suitcase (1995) wordt algemeen beschouwd als een hoogtepunt.
Pennsylvania (1998) volgde. Beide albums worden beschouwd als belangrijke toevoegingen aan de catalogus.
De output vertraagde niet.
- St. Arkansas * Opgericht in 2002.
Toen kwam 2009 Lang leve Pere Ubud. . Dit was anders. Dit werk is een muzikale versie van Jarry’s “Ubu Roi”. Sarah Jane Morris speelt Mère Ubu. Tomas deed de rest.
Het experiment gaat door.
*Carnival of Souls daalde in 2014.
20 jaar in een Montana Missile Silo volgde in 2017.
The Long Goodbye zal het recente tijdperk in 2019 voltooien.
Door dit alles heen blijft één ding hetzelfde.
Pere Ubu weigert genegeerd te worden. Ze weigeren gecategoriseerd te worden. Ze blijven maar spelen.
Wat gebeurt er als een band tientallen jaren overleeft door te weigeren iemand anders dan zichzelf te plezieren? Je krijgt een erfenis die trends overstijgt.
Het echte verhaal begint met de stilte na de laatste noot.
