Nowe obserwacje z Obserwatorium Very S. Rubin zmuszają naukowców do ponownego przemyślenia, w jaki sposób powstają i przetrwają asteroidy w Układzie Słonecznym. Nawet na wstępnych etapach teleskop odkrył kilka asteroid wirujących z prędkościami, które wcześniej uważano za niemożliwe, co stanowiło wyzwanie dla ustalonych od dziesięcioleci teorii.
Nieoczekiwane prędkości obrotowe
Najbardziej uderzającym odkryciem jest asteroida 2025 MN45, obiekt o długości 710 metrów (2330 stóp) znajdujący się w głównym pasie pomiędzy Marsem a Jowiszem. Pełny obrót wykonuje w zaledwie 1,88 minuty, czyli znacznie szybciej niż limit 2,2 godziny, powyżej którego asteroidy powinny rozpadać się pod wpływem sił odśrodkowych.
To nie jest odosobniony przypadek. Obserwatorium Rubin zidentyfikowało 18 kolejnych asteroid wirujących z podobnie dużymi prędkościami, co sugeruje, że asteroidy mogą być znacznie silniejsze, niż wcześniej sądzono. Jest to ważne, ponieważ istniejące modele sugerują, że większość asteroid to luźne „uderzenia” – grudki skał i pyłu utrzymywane razem przez słabą grawitację. Gdyby to była prawda, takie asteroidy nie wytrzymałyby szybkiej rotacji.
Dlaczego to jest ważne
Przez dziesięciolecia astronomowie uważali, że ograniczenie prędkości obrotowej wynoszące 2,2 godziny jest nie do pokonania. Teoria, przetestowana w latach 90. XX wieku i potwierdzona w 2000 r., sugerowała, że szybsza rotacja doprowadziłaby do rozerwania większości asteroid. Nowe dane podważają to założenie, sugerując, że wiele asteroid może składać się z gęstszych, bardziej spójnych materiałów, takich jak solidne skały.
Ma to poważne implikacje dla naszego zrozumienia wczesnego Układu Słonecznego. Te szybko obracające się asteroidy mogą być pozostałością po gwałtownych zderzeniach, które miały miejsce w chaotycznych wczesnych fazach, zachowując wewnętrzne struktury, które większość asteroid utraciła z biegiem czasu. Innymi słowy, są jak kapsuły czasu z narodzin Układu Słonecznego, oferujące wgląd w jego burzliwą przeszłość.
Rola Obserwatorium Rubina
Kluczowym czynnikiem jest zdolność Obserwatorium Rubin do katalogowania asteroid z niespotykaną dotąd szczegółowością. W ramach ostatniej kampanii obserwacyjnej, prowadzonej przez dziewięć nocy w okresie od kwietnia do maja 2025 r., przeanalizowano ponad 340 000 asteroid, mierząc prędkość rotacji 76 z nich. Dziewiętnaście z nich przekroczyło dozwoloną prędkość wirowania, w tym trzy wirowały w czasie krótszym niż pięć minut.
Dane wskazują, że znaczna liczba planetoid pasa głównego charakteryzuje się dużą gęstością i integralnością strukturalną. Główna badaczka Sarah Greenstreet zauważa, że asteroida 2025 MN45 „musiałaby być wykonana z materiału o bardzo dużej wytrzymałości, aby pozostać nienaruszona podczas tak szybkiego obrotu”.
Przyszłe konsekwencje
Odkrycia te udoskonalą naszą wiedzę na temat składu i ewolucji asteroid. Wspierają także przyszłe misje, takie jak Lucy NASA, która będzie badać asteroidy z bliska. To odkrycie podkreśla potencjał Obserwatorium Rubina w zakresie radykalnej zmiany naszej wiedzy na temat elementów składowych Układu Słonecznego.
Częstość występowania tych zaskakująco wytrzymałych asteroid sugeruje, że obecne modele mogą nie doceniać liczby skalistych asteroid o dużej gęstości w pasie głównym. Dane te nie tylko przepiszą podręczniki, ale także zmienią nasze podejście do badania asteroid i oceny potencjalnego ryzyka ze strony obiektów bliskich Ziemi.
