додому Entertainment Televisie en streaming Waarom zangwedstrijden Amerika stormenderhand veroveren: het Susan Boyle-effect en de droom van...

Waarom zangwedstrijden Amerika stormenderhand veroveren: het Susan Boyle-effect en de droom van een realityshow

De camera stelt scherp op een 40-jarige vrouw. Ze had een vormeloze champagnejurk, maar het silhouet veranderde helemaal niet. Simon Cowell, de beroemde felle jury van Britain’s Got Talent, grijnsde. Hij vroeg haar om zichzelf voor te stellen.

‘Ik ben Susan Boyle,’ zei ze.

Ze wiebelde met haar heupen. Het publiek lacht niet alleen. Ze lachten zonder aarzeling. Ze wachten op hun ondergang. Iedereen dacht dat ze getuige zouden zijn van een episch treinwrak. Eerlijk? Dat is de helft van de lol van de voorrondes van zangwedstrijden. Wij kunnen hopeloze gevallen beslissen. Of plaats jezelf in een ster van de toekomst, alsof je er een in de kelder hebt gevonden.

Maar waarom is Amerika zo hard tegen deze programma’s? Dit is niet alleen voyeurisme. Dit is identificatie.

NPR’s The Record gaat er dieper op in. Wat is de conclusie? De fans beschouwen zichzelf als harde werkers. Ze kijken naar de concurrenten op het podium en denken: “Misschien kan ik het ook.” *Dit is een voorspelling van potentieel. CMT’s Next Superstar-producer Simon Lythgoe gaat nog een stap verder. Hij gelooft dat het verhaal van straatarm tot miljonair puur het verhaal van de American Dream is. Bovendien geeft het stemmechanisme het een democratische uitstraling. Het voelt als Amerika.

De meesten van ons hebben hardop gezongen onder de douche. Of doe alsof je in het stadion bent en schreeuw tegen je haarborstel. Als we naar deze programma’s kijken, kijken we niet alleen naar andere mensen. We stellen ons voor dat we onder fel licht staan. Mijn hart bonkt. Denk: * Ik ben niets meer voor ze. Maar wacht tot ze mijn lied horen. *

Zangwedstrijden zijn misschien wel de enige realityshow die sterrendom garandeert.

Laten we eens naar je CV kijken. One Direction Harry, Niall, Louis, Liam en Zayn zijn niet in een garage begonnen. Ze begonnen aan The X Factor. Jennifer Hudson kreeg de rol gewoon niet. Nadat hij beroemd werd met “American Idol”, won hij een Oscar. Miranda Lambert won haar vijfde opeenvolgende CMA Award voor Vrouwelijke Vocalist van het Jaar nadat ze derde werd met Nashville Star.

En dan is er Susan Boyle.

Toen hij eindelijk sprak, draaide het script om. Simon Cowell trok de kaak eraf. Het publiek lachte en stond in koor op. Ze applaudisseren. ze huilden. Ze gaven hem een ​​staande ovatie. Zijn debuutalbum “I Dreamed a Dream” bereikte nummer één in de Billboard 200 en bleef daar zes weken.

We dromen er allemaal van om een ​​ster te worden. Onze droom werd sterker. Zangshows zijn populair omdat ze deuren openen voor buitengewone dromers die vaak over het hoofd worden gezien. Ze laten zien dat talent niet altijd betekent dat je de juiste kleding draagt.

Maar laten we realistisch zijn. Ook al is Susan Boyle gecrasht en verbrand? Ik moet er nog steeds om lachen. Hoe dan ook, de show wint nog steeds.

Exit mobile version