De gaten zijn zichtbaar. We zien ze in de stijgende gevallen van het hantavirus. We zien ze in de terugkeer van de schroefworm. Ebola is terug in het nieuws. Cyclospora-uitbraken verwarren artsen. Mazelen en kinkhoest nemen toe. De vogelgriep stopt niet met verspreiden. Dit zijn niet alleen statistieken. Het zijn symptomen van een kapot immuunsysteem voor het land.
Amerika is minder voorbereid op de volgende grote pandemie dan voordat het coronavirus toesloeg.
Voormalige topambtenaren van de CDC zeggen dat de Amerikaanse infrastructuur voor de volksgezondheid is ontmanteld. Snel. Op elk niveau. Het is een puinhoop van tegenstrijdige orders en lege bureaus.
Het uithollen van expertise
Laten we het over cijfers hebben, want die zijn bot. 80% van de senior leiderschapsposities bij de CDC zijn vacant. Geen vaste ambtenaren. Alleen maar tussentijds gefluister in de gangen dat had moeten schreeuwen.
Tussen de 25% en 30% van het voltallige personeel is verdwenen. Weg.
Debra Houry, voormalig hoofd van de medische afdeling bij de CDC, verwoordde het duidelijk. We gaan de verkeerde kant op. Ze noemt het precair. Ik noem het roekeloos.
‘Je verliest je laarzen op de grond,’ zei Houry.
Als Ebola toeslaat. Als de mazelen uitbreken. Je hebt mensen nodig. Specifiek opgeleide mensen. Niet alleen lichamen in stoelen. De financiering voor de strijd tegen parasieten werd gedecimeerd. Deskundigen die potentiële crises in de gaten houden – zoals cyclospora, die voorheen zeldzame darmparasiet – kregen de opdracht om de wereld in de gaten te houden. Nu? Velen namen ontslag. Velen werden ontslagen. Niemand heeft ze vervangen.
Dan Jernigan, voormalig directeur van het National Center for Emerging and Zoonotic Infect Diseases, had een eenvoudig antwoord op een simpele vraag: zijn we er klaar voor?
Nee.
Ideologie boven data
Het probleem is niet alleen het budget. Het is hersenvertrouwen. En het verlies van dat vertrouwen.
Neem het hantavirus. Ambtenaren zeiden al vroeg dat passagiers van de MV Hondius thuis in quarantaine konden gaan. Prima. Logisch. Maar dan? De regels zijn omgedraaid. Sommigen moesten in biocontainmentfaciliteiten verblijven. Een medische officier van de CDC zei dat thuisquarantaine voldoende was. Robert F. Kennedy Jr., minister van HHS, negeerde hem.
Waarom? Omdat ideologie vaak belangrijker is dan data in complexe, snel veranderende situaties.
“Als je tegenstrijdige berichten hebt, hoe reageren de staten dan?” vroeg Jernigan. Dat doen ze niet. Of erger nog, ze reageren verkeerd. Ongecoördineerde activiteiten. Totaal verschillende antwoorden van mensen die beslissingen nemen op basis van onderbuikgevoelens in plaats van op wetenschappelijke realiteit.
Het gebeurt ook met Ebola. Dagelijks arriveren er 100 tot 150 mensen in de VS. Ze hebben toezicht nodig. De nieuwe begeleiding? Amerikaanse reizigers uit de DRC moeten drie weken in quarantaine in een derde land. Controleer vervolgens bij binnenkomst in de VS nog drie weken op symptomen. Zijn het in totaal drie weken? Zes? Niemand is duidelijk. Het is onlogisch. Het is niet op wetenschap gebaseerd.
“Het is moeilijk voor staten om richtlijnen te implementeren die niet gebaseerd zijn op wetenschap en vaak niet op logica”, zei Houry.
Het parasietenprobleem en het financieringszwarte gat
De ontmanteling van USAID door de regering-Trump heeft niet alleen de diplomatie geschaad. Het heeft de CDC zwaar getroffen. Ongeveer 40 miljoen dollar aan financiering voor de bestrijding van malaria en verwaarloosde tropische ziekten verdween.
Resultaat? 35 medewerkers ontslagen. Van de 73.
Ze hebben 4 miljoen dollar teruggevorderd. Kleine druppel in de oceaan. De toekomst is onzeker. Wereldwijd sterven er steeds meer mensen aan malaria. Maar hier verliezen we onze belangrijkste experts op het gebied van parasieten. Malaria is er slechts één van. De expertise op het gebied van microscopie, laboratoriummethoden en de diepgaande kennis van deze moordenaars is gekelderd.
Het laboratorium gespecialiseerd in cyclospora groeide van elf naar drie personen.
Drie.
Denk daar eens over na. Eén ploeg. Eén klein team probeert een ziekteverwekker op te sporen die zich verspreidt via besmette producten, over staatsgrenzen heen, terwijl de rest van de infrastructuur instort.
We zijn mpox-experts kwijtgeraakt. We zijn Ebola-experts kwijtgeraakt. We zijn rabiësspecialisten kwijtgeraakt. Je kunt deze vaardigheden niet van de ene op de andere dag vervangen. Het vergt tientallen jaren praktijkervaring. ‘Doge’-bezuinigingen maakten een einde aan programma’s voor laboratoriumpersoneel aan het begin van hun carrière. De pensioenen gingen omhoog. Mensen vertrokken voor een beter loon en een beter gezond verstand. De leegte blijft.
Bezuinigingen op mRNA-financiering en staatsverwarring
Er is bezuinigd op miljoenen aan financiering voor mRNA-vaccins – cruciale instrumenten voor de volgende pandemie. Jernigan noemt ze significant.
Tegelijkertijd neemt meer dan de helft van de Amerikaanse staten wetten aan die de acties op het gebied van de volksgezondheid tijdens noodsituaties beperken. Waarom? Om grenzen te beschermen tegen federale overschrijding? Of gewoon om de responsinspanningen nog ingewikkelder te maken?
De VS hebben het aantal mazelen van vorig jaar al overtroffen. Mazelen is een van de meest besmettelijke virussen op aarde. Wij weten hoe we het kunnen stoppen. Vaccins werken. Contacttracering werkt. Maar als het personeelsbestand 30% kleiner is, neemt de capaciteit af. Wanneer specifieke deskundigen verdwijnen, komt het vermogen om een meerstatenreactie zoals cyclosporiasis te beheren in gevaar.
“We zijn niet waar we zouden zijn geweest vanwege de veranderingen in USAID”, zei Jernigan.
Houry stelt dat we na de pandemie de juiste maat hadden moeten hebben, en niet hadden moeten bezuinigen. Tijdens Covid zagen we dat we niet genoeg personeel hadden om het hele land te bedienen. Volksgezondheidsafdelingen op staats- en lokaal niveau waren toen onderbemand. Als we terugkeren naar de maten van 2019 – maten die al dun waren – zijn we jammerlijk onvoldoende voorbereid.
Regionale allianties vullen de leegte
Dus, wat is er nog over?
Verwarring. En improvisatie.
Bij gebrek aan duidelijk federaal leiderschap vormen zich regionale allianties. De Vereniging van Staats- en Territoriale Gezondheidsfunctionarissen houdt regelmatig telefoongesprekken. De Northeast Public Health Collaborative. De West Coast Health Alliance. Voor dat laatste zijn er urenlange consulten.
Ze volgen de zaken beter op. Omdat ze moeten.
Mazelen respecteren de staatsgrenzen niet. Het springt. Staten komen dus tussenbeide. Ze werken samen aan vaccinatiestrategieën. Ze proberen de crisisrespons te beheersen zonder dat het centrale zenuwstelsel van de CDC correct werkt.
Het is een noodoplossing. Een verband op een bloeding.
“We zijn veel van onze laboratoriumwetenschappers kwijtgeraakt”, zei Houry. “Die kun je niet van de ene op de andere dag vervangen.”
Tot die tijd blijven de VS kwetsbaar. Naar het hantavirus. Naar Ebola. Op naar het volgende dat nog niet eens op onze radar is gemuteerd.
Zijn we klaar?
Nee.
