Orion, de jager, is de hele maand februari uitzonderlijk zichtbaar op zowel het noordelijk als het zuidelijk halfrond. Door zijn ligging op de hemelevenaar is het een opvallend kenmerk voor sterrenkijkers over de hele wereld.
Optimale kijktijden en locatie
Voor waarnemers in Groot-Brittannië wordt Orion kort na zonsondergang zichtbaar en bereikt zijn hoogste punt aan de zuidelijke hemel rond 21.00 uur tot 22.00 uur GMT. Het sterrenbeeld blijft enkele uren zichtbaar en gaat na middernacht onder in het westen. Het zicht op de hemel is de hele week consistent, waardoor elke nacht geschikt is voor observatie.
Identificatie van de belangrijkste kenmerken van Orion
Het meest herkenbare deel van Orion is de Gordel: drie heldere sterren in een rechte lijn: Alnitak, Alnilam en Mintaka. Deze sterren dienen als uitstekende markeringen. Naar beneden kijken vanuit de Gordel leidt naar Sirius, de helderste ster aan de nachtelijke hemel, terwijl omhoog kijken naar Aldebaran wijst, een roodachtige ster in het sterrenbeeld Stier.
Heldere sterren die de vorm van Orion definiëren
De schouders en voeten van Orion worden gemarkeerd door twee bijzonder heldere sterren. Betelgeuze, een rode superreus, definieert de linkerbovenhoek van het sterrenbeeld, terwijl Rigel, een blauwwitte superreus, de helderste ster binnen Orion zelf is en de rechterbenedenhoek markeert. Bellatrix en Saiph voltooien de rechthoek die het lichaam van de Hunter vormt.
De prominente plaats van Orion aan de februarihemel biedt een eenvoudig maar opvallend schouwspel voor zowel beginnende als ervaren sterrenkijkers. De heldere sterren en heldere vorm maken het tot een betrouwbaar herkenningspunt aan de nachtelijke hemel.
